POWIAT SŁUPSKI

BUKOWA (niemieckie BUCHENSTEIN, dawniej WENDISCH BUCKOW)
Śródleśna wieś sołecka, mała ulicówka. Nazwa wsi jest nazwą topograficzną ponowioną od nazwy rzeki. Bukowa (1281), Bucousz (1285), Bukoua (1294), Buckowen (1485), Buckow (od 1493 roku). Odległość od Słupska: 21,5 km 1281 rok - książę Mszczuj II nadał klasztorowi norbertanek w Słupsku dziesięciny. 1285 rok - wieś została podarowana klasztorowi. Następnie Bukowa była lennem rodziny von Bandemer. 1717 rok - właścicielami są: Ernst Friedrich von Bandemer, Werner Ernst von Bandemer, major Ernst Johann von Bandemer. 1784 rok - we wsi były 2 folwarki, 1 chłop, 21 dymów, młyn wodny na miedzy wsi i mieszkał tu strażnik drewna oraz nauczyciel. 1.12.1871 - we wsi były 22 budynki mieszkalne, 26 gospodarczych i żyło tu 170 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 159). Rodzina von Bandemerów posiadała wieś przez cały wiek XIX. Werner von Bandamer, który zmarł w 1929 roku był panem Gąbina i Bukowy. Syn jego - Juergen Werner, już w 1928 roku wymieniany jest w dokumentach jako właściciel Bukowy. Ostatnią właścicielką, która nastał po J.W. von Bandemerze, była pani Ursula Steifenssand. Piwnica nr 17, murowana z kamienia z przełomu XIX i XX wieku. Budynek dawnej szkoły nr 24, murowany. Budynek mieszkalny nr 26, murowany z 1905 (3) roku. Cmentarz poniemiecki (ewangelicki) - bez większych śladów po nagrobkach. Stare żywotniki i bluszcze. Odkryto tu ślady cmentarzyska ludności kultury pomorskiej.
CZŁUCHY (niemieckie SCHLOCHOW)
Wieś sołecka, położona na lewym brzegu Łupawy w pobliżu jej ujścia do Jeziora Gardno. Nazwa utworzona prawdopodobnie od przezwiska (nazwiska) Słuch. Nazwa odnotowana po raz pierwszy w XIV wieku jako Slochow (1383), a następnie w tej samej formie w 1618, później wymieniana jako Schlodow. Istniała słowińska forma Člachi. Odległość od Słupska: 28,5 km W czasach pruskich wieś królewska. 1784 rok - liczyła zaledwie 5 dymów. 1.12.1871 - wieś składała się z 2 części. We wsi było 14 budynków mieszkalnych, 20 gospodarstw i żyło tu 123 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 117). 1939 rok - we wsi było 17 gospodarstw. Stodoła nr 4, szachulcowa.
ŁOKCIOWE (niemieckie KLÖTZEN)
Wieś sołecka, obejmująca miejscowość Przybynin, położona nad kanałem Łupawa-Łebsko. Odległość od Słupska: 36 km Przed II wojną światową wieś ta wchodziła w skład wsi Smołdziński Las jako jedna z jej kolonii.
PRZYBYNIN (niemieckie BRENKENHOFSTHAL)
Wieś w granicach sołectwa Łokciowe, położona nad kanałem Łupawa-Łebsko. Odległość od Słupska: 36 km Przed II wojną światową wieś ta wchodziła w skład wsi Smołdziński Las jako jedna z jej kolonii.
RETOWO i RETOWO KOLONIA (niemieckie ROTTEN)
Wieś sołecka, leżąca na południowym brzegu Jeziora Gardno. Nazwa utworzona po wojnie przez Komisję Ustalania Nazw Miejscowych. W nazwie rdzeń -ret, zachowany do dziś w formie zdrobniałej -retk i oznaczający przylądek, cypel na jeziorze, także zatokę lub łachę usypaną przez wodę, zagłębienie w dnie wyrobione przez fale, czasem też przepaść w dnie. Odległość od Słupska: 23,5 km Pierwsza wzmianka w dokumentach o dzisiejszym Retowie pochodzi z XV wieku, gdzie występuje jako Rotten. Są to źródła o historii wielkich rodów pomorskich i dokumenty pomorskiego rycerstwa z XV wieku. Retowo stanowiło wówczas własność lenną von Bandemerów, którzy pozostawali tu do połowy XIX wieku. 1784 rok - we wsi były dwa folwarki, nad jeziorem Gardnem domy rybaków i łącznie było 13 zagród. 1859 rok - Retowo nabył Wilhelm von Massow. Ostatni z tego rodu właściciel Retowa, Gottfried, najpierw je wydzierżawił, a potem sprzedał i po I wojnie majątek został zasiedlony. Retowo stało się wsią chłopską i rybacką. 1.12.1871 - we wsi były 3 budynki mieszkalne, 10 gospodarstw i żyło tu 42 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 42). 1939 rok - istniało tu 15 gospodarstw. Cmentarz poniemiecki - ewangelicki - do dziś zachował się jeden żeliwny krzyż i kilka pozostałości po nagrobkach.
SMOŁDZIŃSKI LAS (niemieckie HOLZKATHEN)
Wieś sołecka, na planie ulicówka o ok. 3 km długości. Odległość od Słupska: 32,5 km 1.12.1871 - wieś składała się z 9 części - wsi i koloni: Czapuck, Scholpin, Radtke, Dambee, Kreuz, Chims i 2 folwarków: Grünhof i Sasseu. We wsi było łącznie 54 budynki mieszkalne, 2 folwarki, 102 gospodarstwa i żyło tu 588 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 566). 1935 rok - było tu 145 gospodarstw chłopskich.
STOJCINO (niemieckie STOHENTIN)
Wieś sołecka założona na planie owalnicy. Nazwa wywodzi się od nazwy osobowej Stojęta (od typu Stojgniew). Scoyicino (1258), Voivcino (1259), Stoytzin (1350), Stoientin (1383). Odległość od Słupska: 26 km W czasach pruskich wieś królewska. 1784 rok - mieszkało tu razem z sołtysem 18 chłopów, nauczyciel, była kuźnia i łącznie 22 dymy. Po regulacji stosunków własnościowych Stojcino przekształciło się w wieś chłopską i do końca taki charakter zachowało. 1.12.1871 - we wsi były 64 budynki mieszkalne, 1 folwark, 78 gospodarstw i żyło tu 404 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 422). 1939 rok - było tu 68 gospodarstw chłopskich. Chałupa (dwojak) nr 8/9, murowana z przełomu XIX i XX wieku. Stodoła nr 22, szachulcowa z 1905 roku. Dom nr 30, murowany z I ćwierci XX wieku.
WITKOWO (niemieckie VIETKOW)
Wieś sołecka na planie ulicówki. Nazwa wsi została utworzona od nazwy osobowej Witek/Witko. Vietkow (1779-1785), Vitkow (1780). Odległość od Słupska: 25 km Wieś lokowana na prawie niemieckim w 1376 roku. Stanowiła donację dla kościoła pod wezwaniem św. Stanisława w Gardnie. W czasach pruskich była dobrem królewskim. 1784 rok - było tu siedmiu chłopów razem z sołtysem i 17 dymów. 1.12.1871 - we wsi było 47 budynków mieszkalnych, 4 folwarki, 84 gospodarstwa i żyło tu 399 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 413). Wsią chłopską pozostała do końca i przed II wojną było tu 46 gospodarstw. Nieistniejący już wiatrak koźlak przed 1945 rokiem Zagroda nr 22: dom murowany z przełomu XIX i XX wieku, stodoła drewniana z początku XX wieku, budynek inwentarski, drewniany z początku XX wieku. Dom nr 23, murowany z przełomu XIX i XX wieku - opuszczony. Cmentarz poniemiecki - ewangelicki bez śladów po nagrobkach.