POWIAT SŁUPSKI

KLĘCINO (niemieckie KLENZIN)
Dane ogólne
Wieś sołecka, obejmująca miejscowość Klęcinko, położona nieopodal drogi krajowej nr 213, zamieszkana przez 240 mieszkańców. Klenczyn (1461), Klentzyn, Klentzin (1505). Nazwa zapewne od nazw osobowych Klęt lub Klęcz. Możliwe także pochodzenia nazwy od określenia klęcz, czyli czegoś zgiętego w terenie, oznaczającego też zginanie, ściskanie. Odległość od Słupska: 30,5 km
Historia
Lenno Lettowów pozostające w rękach tej rodziny do końca XIX wieku. 1523 rok - w dokumencie istnieje zapis „Mickes Lettow tho Klenzin”. XVII wiek - Lettowowie wybudowali pałac. 1717 rok - włascicielem wsi jest starosta Claus Heinrich von Lettow. 1.12.1871 - we wsi było 30 budynków mieszkalnych, 49 gospodarstw i żyło tu 248 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 196). 1784 rok - we wsi był folwark, 8 chłopów i 21 dymów. Pracował też nauczyciel. 1884 rok - właścicielem jest B. von Lettow-Vorbeck. 1893 rok - właścicielem jest K. von Lettow-Vorbeek. 1910 rok - majątek kupił Wilhelm von Krockow z Rumska. 1923 rok - produkcja gospodarcza była główną branżą miejscowości. Obok 255 ha dużych majątków ziemskich, które były w posiadaniu von Krockowów, było jeszcze 63 gospodarczych przedsiębiorstw. 35 z nich było większych niż 10-hektarowe. Albert Gromol i Ernst Kuschel posiadali po 21 ha, Richard Musch i Hans Gleumann - 22 ha, August Nowack i Justus Thiel - 24 ha, Karl Schrőder - 25 ha i August Lemke - 41 ha powierzchni użytkowej. Suma - 9,52 RM, jaką płacono za grunt, wychodziła znacznie ponad średnią w okręgu, a także była większa od podatku za grunt w samych Główczycach. 1938 rok - wieś należy do hrabiny Libussy von Krockow i jest ona ostatnią włascicielką Klęcina. 17 maj 1939 - Klęcino liczyło 426 mieszkańców, którzy mieszkali na powierzchni 799 ha. 1941/42 rok - handel i rzemiosło był mało rozwinięty. We wsi działały: Słupski Gospodarczy Związek Zakupu i Sprzedaży, rzeźnik Artur Zur, gospoda Karla Czirra, młyn na uboczu nad Młynówką Gűntera Gleumanna i „handel towarem mieszanym (różnym)” Alberta Hőppnera. Dworek zbudowany na początku XVII wieku (w czasie gdy zaczynała się wojna trzydziestoletnia), opuszczony w 1934 roku. W 1944 roku w piwnicy znaleziono skarb ukryty za zamurowanymi drzwiami w dwóch skrzyniach, które częściowo były zanurzone w wodach gruntowych i przykryte grubą warstwą kurzu. Zanim go odnaleziono (zniknął w 1945 roku) we wsi przez 300 lat z pokolenia na pokolenie, chłopi i ludzie z majątku mówili o zakopanym skarbie. Wielu się domyślało o miejscu jego ukrycia, ponieważ dom był podpiwniczony tylko w nikłej części co było nieprawdopodobne. Możliwe że właściciele ukryli swoje dobra w zamurowanej piwnicy podczas wojny trzydziestoletniej. Może musieli uciekać, a dosięgnięci gdzieś i zabici przez szwedzkie wojsko nigdy po swoje mienie nie mogli już wrócić. Obiekt nie istnieje.
Zabytki
W przygotowaniu
Pomniki przyrody
Lipa drobnolistna - obwód 5,4 m, wysokość 26 m.